Szlak Białych Serc na Leskowiec - trasa dla rodziny

Łagodne podejście, leśna ścieżka i charakterystyczne białe serduszka prowadzące w stronę schroniska sprawiają, że Leskowiec jest świetnym celem rodzinnej wycieczki w Beskidzie Małym. Opisuję tutaj przebieg Szlaku Białych Serc, czas przejścia, poziom trudności, parkingi, atrakcje po drodze oraz różnice między tym wariantem a krótszym czarnym szlakiem.

Czym jest Szlak Białych Serc i dokąd prowadzi

Szlak Białych Serc to lokalnie oznakowana trasa w Beskidzie Małym, prowadząca z rejonu Rzyk w stronę Schroniska PTTK Leskowiec oraz Gronia Jana Pawła II. Zamiast klasycznych kolorowych znaków turystycznych na drzewach zobaczymy białe serduszka, dzięki którym trasa jest łatwa do rozpoznania.

Nazwa ma związek z pamięcią o górskich wędrówkach Karola Wojtyły. Wędrówka prowadzi w pobliże Kaplicy Ludzi Gór na Groniu Jana Pawła II, dlatego dla części osób jest nie tylko spacerem, ale również krótką trasą o charakterze pielgrzymkowym.

Trzeba jednak dobrze rozróżnić trzy miejsca, które bywają mylone. Leskowiec ma 922 m n.p.m., Groń Jana Pawła II, dawniej Jaworzyna, około 890 m n.p.m., a schronisko o nazwie „Leskowiec” znajduje się w rejonie Gronia, nie bezpośrednio na szczycie Leskowca. Po odpoczynku przy schronisku trzeba więc przejść jeszcze około 800 metrów na właściwy wierzchołek.

Najlepszy wariant trasy z Rzyk

Na rodzinną wycieczkę wybrałbym początek w Rzykach-Mydlarzach. W tej okolicy znajdują się niewielkie parkingi, w tym miejsca prywatne, a dojście do trasy jest wygodne. W weekendy warto przyjechać wcześniej, bo liczba miejsc szybko się kurczy. Opłaty na prywatnych parkingach mogą się zmieniać, dlatego najlepiej sprawdzić oznaczenie przy wjeździe.

Początkowy odcinek prowadzi leśną drogą. W pobliżu skrzyżowania z czarnym szlakiem trzeba pilnować właściwego wariantu i wybierać oznaczenia w kształcie białych serc. Trasa jest dłuższa od czarnej, ale podejście rozkłada się łagodniej, co przy dzieciach ma większe znaczenie niż sama liczba kilometrów.

Po dotarciu do schroniska można zrobić przerwę, odwiedzić Groń Jana Pawła II, a później podejść na Leskowiec. Ja nie skracałbym tej końcówki, nawet jeśli dzieci zaczynają narzekać. To właśnie ze szczytu pojawia się najlepsza nagroda za drogę, czyli panorama na Beskid Wyspowy, Gorce, Beskid Makowski, Beskid Żywiecki i przy dobrej widoczności Tatry.

Ile trwa przejście i dla kogo jest odpowiednie

Sam marsz do schroniska zajmuje przeciętnie około 1,5-2 godzin, zależnie od miejsca startu, tempa i liczby przerw. Z dojściem na Leskowiec oraz powrotem trzeba zaplanować co najmniej trzy godziny, szczególnie gdy idziemy z młodszymi dziećmi.

Trasa sprawdzi się dla początkujących turystów, rodzin z dziećmi w wieku szkolnym oraz osób, które chcą spędzić kilka godzin w górach bez forsownego podejścia. Nie nazwałbym jej jednak spacerem po parku. Po deszczu pojawia się błoto, a kamieniste fragmenty mogą być śliskie.

• Na ciepły dzień zabierzcie wodę, najlepiej co najmniej 0,5-0,75 litra na osobę.
• Po opadach przydadzą się buty z bieżnikiem i ubranie, którego nie szkoda ubrudzić.
• Zimą lub przy oblodzeniu warto mieć raczki turystyczne, nawet jeśli trasa wygląda łatwo.
• Przed wyjściem sprawdźcie prognozę i aktualne warunki, bo w lesie śnieg i lód utrzymują się dłużej niż na otwartej przestrzeni.

Najczęstszy błąd polega na ocenianiu trasy wyłącznie po wysokości szczytu. Leskowiec nie jest wysoki jak tatrzańskie góry, ale suma podejść i śliska nawierzchnia potrafią zmęczyć. W rodzinnej wersji lepiej zostawić sobie 30-40 minut zapasu niż planować powrót na styk.

Co zobaczyć po drodze i jak zaplanować rodzinny dzień

Największą atrakcją pośrednią jest Schronisko PTTK Leskowiec. Można tu odpocząć, zjeść ciepły posiłek i skorzystać z miejsc przygotowanych dla turystów. Godziny działania bufetu mogą zależeć od dnia i sezonu, więc nie traktowałbym schroniska jako jedynego źródła jedzenia dla całej rodziny.

W pobliżu znajduje się także Groń Jana Pawła II z kaplicą. Dla jednych będzie to spokojne miejsce na chwilę zadumy, dla innych po prostu ciekawy punkt na trasie. Najlepiej zachować tam ciszę i nie traktować przestrzeni przy kaplicy jak zwykłego miejsca piknikowego.

Sam szczyt Leskowca nie oferuje rozległej panoramy z każdej strony, bo część widoku zasłaniają drzewa. Najlepsze prześwity znajdują się na otwartych fragmentach w pobliżu wierzchołka. Przy dobrej pogodzie można dostrzec między innymi Babią Górę, pasmo Policy, Gorce i Tatry.

Rodzinny plan może wyglądać tak:

1. Przyjazd do Rzyk i spokojne przygotowanie przy parkingu.
2. Wejście Szlakiem Białych Serc do schroniska.
3. Przerwa na posiłek lub własny prowiant.
4. Krótka wizyta na Groniu Jana Pawła II.
5. Dojście na Leskowiec i odpoczynek przy punkcie widokowym.
6. Powrót tą samą trasą albo wariantem czarnym, jeśli grupa ma jeszcze siłę i jest sucho.

Białe serca czy czarny szlak na Leskowiec

Oba warianty prowadzą w ten sam rejon, ale mają zupełnie inny charakter. Czarny szlak jest krótszy i bardziej bezpośredni, natomiast Szlak Białych Serc wybiera łagodniejszy przebieg. Dla rodziny z dziećmi różnica w komforcie jest zwykle ważniejsza niż oszczędność kilkudziesięciu minut.

Najciekawszym rozwiązaniem jest przejście pętli. Można wejść łagodniejszym wariantem, odpocząć przy schronisku i zejść czarnym szlakiem. Ja wybrałbym taki układ tylko wtedy, gdy podłoże jest suche, a uczestnicy mają pewność na stromszym zejściu. Po deszczu czarny odcinek traci dużą część swojej wygody i lepiej wrócić drogą białych serc.

Trzeba też pilnować rozwidleń. Białe serduszka nie są klasycznym kolorem szlaku PTTK, dlatego przy zmianie kierunku warto zerknąć na mapę turystyczną albo aplikację z pobranym śladem. W lesie oznaczenia mogą być mniej widoczne, szczególnie zimą i po intensywnych opadach.

Leskowiec z białymi sercami bez nerwowego tempa

Jeśli zależy mi na spokojnej górskiej wycieczce z rodziną, wybrałbym Szlak Białych Serc z Rzyk. Jest wystarczająco krótki, by zamknąć go w kilku godzinach, a jednocześnie daje kilka punktów, które można potraktować jako osobne cele: schronisko, Groń Jana Pawła II i Leskowiec.

Najlepszy plan to przyjazd przed największym ruchem, wygodne buty, zapas wody i elastyczne podejście do czasu przejścia. Nie trzeba ścigać się z zegarkiem. Na tej trasie największą wartość daje właśnie możliwość zatrzymania się, zjedzenia czegoś ciepłego i spokojnego popatrzenia na Beskid Mały.

Przed wyjazdem sprawdźcie aktualne warunki na szlaku, dostępność parkingu oraz godziny działania schroniska. Dzięki temu białe serca poprowadzą Was na Leskowiec bez niepotrzebnych niespodzianek i z dużą szansą na udany rodzinny dzień.